Cryonic Suspension

Op het weblog van Aschwin de Wolf is een nogal technisch artikel over de vitrificatie procedure bij het Cryonics Instititute te vinden.

Eerst haalt hij de gangbare opvatting over Cryonics onderuit:

The objective of cryonics is not to preserve dead people with the hope of future revival but to place critically ill patients in a state of biostasis until a time when more advanced medical technologies might be available to treat and cure them.

Ja, dat is natuurlijk mooi, maar helaas moet je daarvoor nog wel eerst "overleden" in de gebruikelijke zin van het woord zijn. Cryonisten beschouwen iemand pas als "dood" als alle informatie in de hersenen onomkeerbaar verloren gegaan is, bijvoorbeeld door crematie. Cryonisten beschouwen iemand die "ingevroren" is als een "patient" in biostase. Maar helaas ben je in gewone mensentaal wel dood en dat heeft eventueel toch consequenties, bijvoorbeeld voor het recht dat je hebt op medische hulp als je nog ingevroren moet worden.

Veel interessanter dan deze haarkloverij is echter zijn verhaal over vitrificatie. Want hoewel we, in ieder geval in Nederland, het nog altijd hebben over "invriezen" gebeurt dit dus eigenlijk niet meer en is de oude invriesprocedure allang vervangen door vitrificatie, letterlijk "verglazing", wat veel minder beschadiging aan de cellen geeft en waardoor er dus geen moleculaire nanotechnologie nodig is om het proces om te keren. Die moleculaire nanotechnologie lijkt weliswaar om de hoek te liggen, maar zolang we er de beschikking niet over hebben weet je het maar nooit.

Alle cryonics providers werken inmiddels met vitrificatie en deze keer neemt Aschwin dus de procedure van het CI onder de loep - handig, want dat is toevallig de provider waar ikzelf een contract bij heb.
Hij komt tot de conclusie:

With VM-1, CI seems to have introduced an extremely cost effective and stable vitrification solution.

Maar, laten we niet te optimistisch worden; verderop schrijft hij:

It is clear that is there is an urgent need for a research program that investigates the relationship between such variables and outcome in terms of ice formation, viability and ultrastructure. Investigations that have been done by Darwin and Pichugin under more realistic conditions will be discussed in the future.

Het komt erop neer dat het zaak blijft zo lang mogelijk te blijven leven: hoe later het nodig is in biostase te worden gebracht, hoe groter de kans dat de procedure een kans van slagen heeft. Het blijft nu eenmaal zo dat cryogene suspensie het op één na slechtste is wat je kan overkomen. Het allerslechtste is natuurlijk dood gaan zonder suspensie-contract.